دوست دارم نيگات کنم يه بار تو دنيا آقا جون  
                                 چي ميشه جمالت رو کنم تماشا آقا جون

 مگه چيزي کم مي شه يه رو سياه نيگات کنه        
                                  با يه جرعه کم نمي شه آب دريا آقا جون

به جون حسيني که هر دو تامون دوسش داريم   
                              واسه ديدنت نمي شناسم سر از پا آقاجون

  به خوبا سر مي زني مگه بدا دل ندارن         
                           يه سرم به من بزن اي خوب خوبا اي آقا جون

دلم و گره بزن به تار زلف خوشگلت                     
                                   تا بشه از کاره قلبم گره ها باز آقا جون

غرق منتم کن و  يه دستي رو سرم بکش          
                                 تا منم در بيارم سري تو سر ها آقا جون

محمدرضا آقاسی

بهار وصال

در جاده های انتظار در طلعت یار

همچنان چشم به دیدار دوخته ایم و خاکش را توتیای چشمانمان کرده ایم

تا بهار وصالش را

در گلشن طاها و یاسین به نظاره بنشینیم

ای امید محرومان و ای امید زمان

این آتش عشق و عشق آتشین به لحظه دیدار

زنجیر خواب را از چشمان منتظران ربوده و فریاد سکوت

 ژرفای وجودمان را فرا گرفته.

آری ؛

پس کدامین سیمرغ بهار آمدنت را بشارت خواهد داد

و کدامین صدف کیمیای وجودت را در خود می پروراند

تا بر کرانه ی دریایش نشینیم

و نظاره گر امواجی باشیم

تا شاید نشانه ای باشد که

مروارید ظهورت را با خود به ساحل آورد؟

 یوسف زهرا

در غم هجر رخ ماه تو در سوز و گدازیم

تا به کی زین غم جانکاه بسوزیم و بسازیم

شب هجران تو اخر نشود رخ ننمایی

در همه دهر تو در نازی و ما گرد نیازیم

آید آن روز که در بازکنی پرده گشایی

تا به خاک قدمت جان و سر خوش بیازیم

به اشارت اگرم وعده دیدار دهد یار

تا پس از مرگبه وجد آمده در ساز و نواییم

گر به اندیشه بیاید که پناهی سا به کویت

نه سوی بتکده رو کرده ونه راهی حجازیم

ساقی از آن خم پنهان که ز بیگانه نهان است

باده در ساغر ما ریز که ما محرم رازیم

بی‌نشانی روشن...

آه! چه دریغ بی‌پایانی دارد، خاموشی.

به جست‌وجویت ای شکوه آسمانی!

شکوفه جمکرانی!

و زمزمه‌ای ناگزیر بر لب:

«رشته‌ای بر گردنم افکنده دوست

می‌کشد هر جا که خاطرخواه اوست.»

... و باز این من و

نیمی بر لب، خاموش ایستاده است.

ببین!

مرغان زمینی را!

اندوهی فراهم کردم، شیرین.

حریف این کوه پایبند نیست!

گره‌های بسته‌مون رو وا کنی

تقی متقی-مجله انتظار نوجوان

 منبع :وبلاگ شايد اين جمعه بیاید

گيرند همه روزه و    من گيسويت

                   جويند همه  هلال و من    ابرويت

از جمله    اين دوازده     ماه تمام

                   يک ماه مبارک است آن هم رويت 

اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي

 
دل بي تو به جان آمد وقت است كه باز آيي

در آرزوي رويت ,بنشسته به هر راهي

صد زاهد و صد عابد ,سر گشته سودايي

مشتاقي و مهجوري ,دور از تو چنانم كرد

كز دست نخواهد شد پايان شكيبايي

اي درد توام درمان در بستر ناكامي

وي ياد تو ام مونس در گوشه تنهايي

فكر خود راي خود در امر تو كي گنجد

كفر است در اين وادي خود بيني و خود رايي

در دايره فرمان ما نقطه تسليميم

لطف آنچه تو انديشي حكم آنچه تو فرمايي

گستاخي و پر گويي تا چند كني اي فيض

بگذر تو از اين وادي تن ده به شكيبايي

حافظ

خوشا آنانکه رخسار تو بینند

                         سخن باتو کنند با تو نشینند

کنار  بوستان     وصلت  آیند

                         زگلزار  جمالت  گل   بچینند

افتاده  وجودم    به تعب   یا مهدی

                           روزم  شده  تیره تر  زشب   یا مهدی

من در عرفات عشق خونین جگرم

                         رحمی که رسیده جان به لب یا مهدی

ازغم دوست،  در این    میکده فریاد کشم

                                              دادرس نیست که در هجررخش دادکشم

داد و بیدادکه در محفل  ما رندی  نیست

                                             که  برش شکوه برم ، داد   ز  بیداد  کشم

شادیم داد  ،   غمم داد  و جفا داد  و  وفا

                                             با صفا   منّت  آن را که به من داد  ، کشم

عاشقم  ،  عاشق روی تو  ،  نه چیز دگری

                                              بار هجران و  وصالت  به  دل  شاد ،کشم  

درغمت ای گل وحشی من،ای خسرومن

                                            جور مجنون  ببرم   ،   تیشه  فرهاد  کشم

مُردم از زندگی بی تو که با  من  هستی

                                           طرفه سّری است  که باید  بر استاد کشم

سالها می گذرد  ،    حادثه ها    می آید

                                                انتظار فرج   از    نیمه ی  خرداد   کشم

امام خمینی(قدس سره)

خبر آمد خبری در راه است

سرخوش آن دل که از آن آگاه است

بيا و بر دل ما كن نگاه مهدي جان

بيا كه خسته شدم از گناه مهدي جان

دلم ز عشقت ببين چه مي سوزد

بود شراره ي اشكم گواه مهدي جان

مرغ دل دیر زمانیست که در هوس روی نگار، این سوی وآن سوی

می پرد و پروانه وار شمع خیالش را طوف می کند به خون وضو ساخته

 و با شراره هجران احرام بسته است و با ذکر العجل، العجل میقات

عشق را در وادی صبر به انتظار نشسته است و در ظلمتکده غیبت موج

 در موج تاریکی فراقش را با امید به برق وصال می شکافد و بغض

گلوگیر شوق حضورت را با فریاد شورآفرین طلوع می سراید ای عزیز!

سرشک دیده پشت در پشته کرده و عزم ویرانی دارد و طوفان ناملایمات

 بر خرمن هستی ام می تازد و قرارم را ربوده و...

جانا؛ ترحم کن برین قلب و برین دل ز چشم عاشقان پرهیز منما حال که

 دیده ام را تماشای سرو سهایت ناممکن و کلام زیبایت را نتوان شنود

طلعت زیبایت را بر صفحه دل به تصویر می کشم و با آن می گویم و

می نالم و می سرایم باشد که هاتفی جواب آرد؛

چرا که: ان وعد الله حق

منتطر

دير هنگامي است که چشمان انتظار به راهت دوخته و جان و دل به شراره

هاي اشتياقت، سوخته ايم

 باغ آرزوها به شوق بهار روي تو خزان ها را مي شمارد و چکامه هاي

 خونين شقايق را مي نگارد؛

کی شود در ندبه‌های جمعه پيدايت کنم

در کدامین سحر ای غنچه ی نور !

می دمد روی تو از آیینه

طوطی سبز خیال ،امشب باز ...

می پرد سوی تو از آیینه

کاش می شد که بیایی ، دستی ...

بر سر لاله ی عاشق بکشی

موج دریای نگاهت راتا ...

ساحل باغ شقایق بکشی

مانده ونام تو را می خوانم

چشم اگر نگشایی تا به سحر

در پس پنجره ات می مانم

خسته زین شهر غریبم ، ای دوست !

زخمی داغ تو بودم ، ای کاش !

تازگی یک گل یاس این اطراف

بوی تو می کشد از آدینه!

مستم از عطر حضورت مولا!

بوی تو میرسد از آدینه !

ابراهیمی اشلق

انتظارم رابه گلبرگ شقایق می نویسم؛

تا بهاران باز روید ؛ بازگوید

برتن خیس هزاران قطره قطره

آب باران می نویسم ؛

تاشود بر دشتها جاری وآنگه

راه جوید ؛ باز گوید

بر شمیم عطر یاس و شبنم سرد شبانگاهان نویسم ؛

تا طلوع صبحدم با عطر آن

بیدار گردد باز گوید

انتظارم را به نی نیزار وانبوه نیستانها نویسم ؛

تا که هر دم با نی و با نای ، هم آواز گردد ؛ باز گوید

انتظارم را به دل با اشک هایم می نویسم ؛

تا شکوه شِکوه را

با راز گوید ؛ باز گوید ...

د.شریعت

به بارگاه نگاهت بهار ميِ‌بينم

بهار را بدرت جان نثار مي‌بينم

***

به بال عشق تو بتوان بر اوج‌ها پر زد

فـلـک بـه نـام تـو انـدر مـدار مي‌بينم

***

نواي ناي دل کعبه جز ولاي تو نيست

ط‌ـواف کـوي تو را افـتـخار مي‌بـيـنـم

***

جـمـال کعبه ز خـال تو آبرومند است

وگرنه سنگ و گل بي‌عيار مي‌بينم

***

چو سعي بي تو يکي پسته ايست دور از مغز

نـمـاز بـي تـو بـسي شـرمـســار مي‌بـيـنـم

***

محمد و علي و فاطمه، حسن و حسين

ز چـهـر پـاک تـو مـهـدي، نـگار مي‌بينم

***

مقام و حجر و حجرناودان و زمزم مهر

چو مستجار درت، خاکسار مي‌بينم

***

به عشق روي تو بوسند حاجيان عرفات

تـو را فــروغ سـمـاوات يـار مي‌بـيـنـم

***

به‌دور شمع گرانت وقوف و بيتوته است

به سوي خصم تو رمي جـمار مي‌بينم

***

رخ تو چشمه خورشيد و ديده ام خفاش

ز گرد و خاک معاصي است تار ميبينم

***

تـو آفتاب گـران سـنـگ عـرصـه امـيـد

جهـان به‌راه تو چشم انتظار مي‌بينم

***

رخ کريم تو از کعبه مي دمد فرداي

ازيـن سـراي گـل روزگار مي‌بـينم

***

بتاب شمس پس ابر غيب، اي موعود

زمـانه در کـف قـوم شـرار مي‌بـينــم

استادشهريار

بیا که باز مرا بی قرار خواهی کرد

به یک اشاره زمین را بهار خواهی کرد

کاش مي دانستم دوري ات تا کجا سر کشيده است ؟

کاش مي دانستم که تو در کجا اقامت نمودي و کدام زمين و خاک تو را در برگرفته است ؟

گران است بر من که خلق را ببينم و تو ديده نشوي ، نه آوازي و نه رازي از تو به گوشم نرسد .

گران است بر من که بلاها تو را احاطه کند و من سالم باشم .

گران است بر من که من بر تو بگريم و خلق از تو ، دست کشيده باشند .

گران است بر من که بر تو جاري گردد آنچه بر مردم جاري مي شود .

جانم فداي تو غايبي که از ما کناره نداري !

جانم فداي تو دور شده اي که از ما دوري نگرفتي !

جانم فداي تو که آرزوي هر مشتاق آرزومندي از مرد و زن که تو را ياد آورند و ناله کنند !

جانم به فداي تو که نيمه شرافتي که همتاي ديگري ندارد !

آيا معيني هست که طولاني کنم با او گريه و ناله را ؟

آيا ديده اي مبتلا به خار شده است که چشم من با او شريک گردد ؟

آيا به سوي تو راهي هست اي پسر احمد ! که به حضور جنابت مشرف شوند ؟

آيا ميشود که گرداگردت باشيم و تو بر مردم امامت کني و زمين را از عدالت پر کني ؟

کي وارد مي شويم بر چشمه سارهاي سيراب کننده که سيراب شويم ؟

کي سيراب مي شويم از آب گواراي تو که تشنگي به طول انجاميد ؟

کي صبح و شام به خدمتت خواهيم رسيد ؟

کي تو ما را مي بيني و ما تورا و حال آنکه لواي ظفر و نصر تو بر افراشته شده باشد ؟

« فرازي از دعاي ندبه » - برداشت ازنجم الثاقب